Eugenio Beltrami
I fögh ad San Vit
I fögh inn sempar püsé s’ ciass,
aumentan cuntinuament,
e al gran finaal
a l’è un bumbardament,
un fracass propri infernaal.
Al ciel l’é pien ad culuur,
ad niulit, ad fum bianch,
da ‘undua
na spunta vün,
e poi un aut, e n’aut incura,
cum di culp ca fan pagura.
La gen la batt i man:
su la darsena s’è viscà
un telar cum su scricc “Fine”
e pan pian
la buzza la rifà
la straa gia facia
cuntenta e sudisfacia,
parchè i fögh a ievan beei,
in sempar püse beei.